Zomaar een stukje over... Finale 2e en 3e divisie in Terneuzen
Er stond: Vrijwilligers gevraagd voor de Grote finale 2e en 3e Divisie…..
Voor de mensen die mij kennen, weten dat ik zeeën van tijd over heb, ahum, maar ja, tuurlijk wil ik helpen. Ik heb mezelf en mijn dochter Nathalie opgegeven voor een heel weekend. Ik mocht zaterdag bij de infostand staan en zondag ook nog en ook nog bij de kassa. Maar goed, ik loop op de feiten vooruit.
Woensdagavond kwam Mariëlle langs met de mappen met startnummers, enveloppen en lijsten met deelnemers. Zaterdag 3 wedstrijden en zondag 3 wedstrijden, dat alles maakt het tot 6x enveloppen stickeren en controleren en de startnummers van zaterdag alvast in de enveloppen doen. Na 2 uurtjes waren alle startnummers in de juiste enveloppen gedaan, dus de zaterdag was helemaal klaar en de enveloppen van zondag waren gestickerd.
Vrijdagavond begonnen we met een flinke groep aan het opbouwen en aankleden van de zaal. Ik mocht de verwijzingen naar alles ophangen, tafels en stoelen op hun plek zetten etc. Het was wel heel gezellig en tjonge, wat werd er keihard gewerkt. Rond half 11 stond alles klaar. Met een voldaan gevoel ging ik mijn dochter halen van een feestje en toen vlug naar huis. Door een sterfgeval in de familie kon ik niet de gehele morgen in de sportzaal staan. Ik wilde wel graag tot 9 uur bij de infostand staan, zodat de eerste drukte niet op Mariska haar nek alleen kwam. Trainers en deelnemers kwamen zich bij ons aanmelden en tussendoor kwamen er ook nog flink wat mensen andere informatie vragen. Elke trainer moest zijn licencie laten zien (C-licencie was voor de eerste wedstrijden voldoende) en vervolgens kreeg hij/zij de startnummers van de deelnemers van zijn vereniging. Het verliep eigenlijk zeer vlot en net na 9-en ben ik naar huis gegaan. Rond 13:00 was ik weer terug, nog een beetje van slag, eerlijk gezegd. Ik had nog niet gegeten en helaas, de heerlijke lunch was net door Bucky’s weer opgehaald. Ik kreeg van Mariëlle een boterham met banaan. Ik kan me niet herinneren hoe lang dat geleden was dat ik dat gegeten had. Nog een appeltje als toetje en toen weer terug naar de stand. De 2e wedstrijd was inmiddels begonnen (Mariska had samen met Wilma en Amber de startnummers uitgedeeld), dus had ik wat extra tijd. Ik heb eerst alvast de startnummers voor de zondagwedstrijd 1 in de enveloppen gedaan en daarna heb ik lekker even naar de wedstrijd gekeken, die bezig was. Ik zag hele mooie oefeningen en was hier en daar best wel onder de indruk. Er viel een meisje van de brug en dat zag er in 1e instantie niet zo goed uit. De EHBO-er Marina en brandweerman Martin waren bij haar. Ambulance werd gebeld, paaltjes bij de straat weg gehaald, tafels aan de kant etc. Alles werd goed geregeld en wat ik ook goed vond, was dat men na een tijdje omriep dat het goed afgelopen was met het meisje (mensen blijven daar toch aan denken nietwaar). Een jurymeisje kwam naar ons toe en zei dat ze naar huis wilde. Het meisje had zich voor een heel weekend opgegeven, maar wist waarschijnlijk niet wat een lange zit het kan zijn. Huilend zei ze dat ze naar huis wilde. Ik had echt wel met haar te doen. Nee, er had niemand lelijk gedaan en ja, alles was mooi om te zien, maar ze wilde echt naar huis. Met mijn gsm heeft ze haar moeder gebeld en ik heb haar heel erg bedankt voor wat ze de hele dag had gedaan. Er gebeurden ook wel grappige dingen hoor, zoals Lisa die koprollend over de mat van de balk haar briefje ging wegbrengen. Zo bouw je pas echt een naam op, hè. Langzaam kwamen de deelnemers voor wedstijd-ronde 3 binnengedruppeld. Ik stond weer de startnummers uit te delen en de trainers om hun licencie te vragen. Er waren er bij die zeiden: die heb ik nu al 2x laten zien hoor. Ik antwoordde daarop dat ik de gezichten niet kon herkennen en dat dit een regel was. Sommige konden er wel mee lachen hoor en sommige namen die licencie gewoon elke keer mee als ze om de nummers kwamen. Een enkeling mopperde er wat over, maar goed. Ik heb ook heel veel leuke gesprekken gevoerd als ik buiten een sigaretje ging roken. Ik weet wel, roken is fout, maar soms is het best goed voor je sociale contacten :-). Zo kwam ik erachter dat de mensen dus door heel Zeeuws-Vlaanderen heen zaten. Camping Braakman, Hotel Royal in Sas van Gent, Bed- en Breakfast in Terneuzen (nooit geweten dat dat er was!), kortom, ze zaten echt overal. Ik heb een tijd met een trainster van Fame-Hevo uit Heino (Anneke Berendsen) staan kletsen. Dat was echt een heel leuk mens. Ook één van de dames van de stands met de turnpakjes kwam regelmatig buiten en ook daarmee heb ik heel leuk gesproken. Na een lekker soepje en wat broodjes heb ik de enveloppen voor wedstrijd 2 van zondag gevuld en de wedstrijd uitgekeken. Ik zag ook nog 2 moeders die er met de kas vandoor wilden gaan, maar Marien heeft ze overmeesterd en de buit veilig gesteld. Rond 9 uur was het wel zo’n beetje klaar en toen de laatste enveloppen voor wedstrijd 3 in de enveloppen gedaan. Nog wat gedronken en mijn dochter gezocht (die al heel de dag jurymeisje was geweest) en vlug naar huis. Half 11 stapte ik binnen en tjonge, ik was zogezegd… de bout af… De volgende morgen mijn dochter en ik weer om half 8 naar de sporthal. Voor ik het wist, was het weer erg druk voor “ons” kraam.
Ik stond nu samen met Daniëlle. Daniëlle moest nog leren, dus heb ik geprobeerd om haar maar even te laten doen (ik weet eigenlijk niet wat de uitslag van haar examen economie is geworden..). Ik dacht erg slim te zijn en kruiste bij wedstrijd 2 en 3 de verenigingen aan, waarvan ik de licencie had gezien. Ik was er alleen vergeten bij te zetten, welke licencie. Voor wedstrijd 3 (senioren) moest ik om de B-licencie vragen. Maar goed, daar had ik toen dus nog niet aan gedacht, haha. Alles verliep voor mijn gevoel een stuk rustiger en ik heb stiekem door het raam naar de zaal, vele oefeningen gezien. Het uitdelen van de startnummers voor de 2e wedstrijd verliep heel goed en tjonge, ik was supertrots op mezelf. Mijn benen en mijn rug begonnen wel wat te protesteren, maar na een heerlijke lunch, kon ik er weer helemaal tegenaan. In de middag was Elly m’n “maatje”. Om 16:00 zou ik afgelost worden door Rianne. Toen waren we net druk bezig met de startnummers voor wedstrijd 3 uit te delen. Automatisch vroeg ik nu om de B-licencie en voor de meesten was dat geen probleem. Een enkeling reageerde nu toch wel erg beledigd. Tja, dat vond ik dan wel weer jammer hoor. Ik merkte aan mezelf dat ik er zelf ook ver doorheen zat en was blij dat Rianne het overnam. Ik heb nog een half uurtje bij de kassa gezeten en die stoel was wel een verademing. Hierna was ik klaar. Nog een lekker bakje soep en broodjes gegeten en vervolgens wedstrijd 3 uitge-keken. Tjonge, tjonge, dat was wel erg mooi hoor. Ik heb achter de zeilen aan Miriam laten zien, van wie Nathalie haar talent heeft geërfd. Hoewel ze vriendelijk lachte (of was het schaterlachen??), geloof ik niet dat ik erg overtuigend was, met mijn mooie vloeroefening. Mijn dochter mopperde dat ze geen stopwatch meer kon zien. Ik vermoedde dat ook zij het wel ver gehad had, na 2 dagen. Om 8 uur was de wedstrijd klaar en ik had me niet opgegeven om te helpen opruimen, maar ja…. Ik ging samen met nog wat moeders de zaal rond om de vuilniszakken en alles wat er nog op de grond lag op te ruimen. Toen kwam ik bij de tribunes….. pfff, wat een verschrikkelijke puinhoop was het daar! Dat was echt ongelooflijk. Ellen Obrie de ene tribune, ik de andere en gelukkig, ook dat zag er even later weer goed uit. Nog wat matten gesleept en toen was het kwart voor negen en mijn lijf zei: HO! Ik heb Nathalie geroepen (kind moest de volgende dag ook weer naar school) en dag geroepen en toen naar huis. De volgende dag uit bed gekropen. Nathalie was eigenlijk best wel fit. Bij het ontbijt had ze het over van alles wat ze had gezien en dat ze dat ’s avonds bij de training ging leren. Ze vertrok naar school en ik hees me overeind en liep naar de telefoon…. Ik belde een collegaatje en zei, dat ik terug mijn bed in ging. Om 13:00 werd ik wakker, ik heb lekker gegeten en vervolgens een paar uur in bad gelegen. Heerlijk dat vrijwilligerswerk hahaha. Mijn dochter was ’s avonds niet zo blij, want het bleek dat het bij alle meiden, die heel het weekend geholpen hadden, niet zo vreselijk goed was gegaan op de training. Gek hè? Ik heb er wel dagenlang van lopen nagenieten met een trots gevoel. EMM had het goed georganiseerd en daar ben ik trots op. Daar mag iedereen trots op zijn, hoe bescheiden of groots je aandeel mocht zijn geweest. Oké, volgende keer (?) zal ik meteen de licencies goed noteren, dan zal echt iedereen blij zijn :-)
Karina Huigen
